Gra odbywa się w ciszy pracowni i jej spokoju. To warunek komfortu współpracy. Jest cała zanurzona w akcie twórczym. Wideo rejestracja to jedyna możliwość, oczywiście poza osobistym udziałem, poznania jej fenomenu. Udostępniam krótkie kilkuminutowe relacje z tej lub innej Gry. Zwykle są też uzupełnione rozmowami po Grze, pozwalającymi zapoznać się z pełnym procesem, Gra oraz jej rozumienie.

Gra jest procesem, prowadzącym do porozumienia. Odbywa się w pewnych przewidywalnych granicach, lecz jest samoistna indywidualna i nieschematyczna. Nie kończy się — wygasa. Wtedy, gdy dojdziemy do porozumienia.

Warto spojrzeć na niego jako na system, czyli: ja i partner oraz łącząca nas płaszczyzna obrazu. Stanowimy jakąś całość, reprezentujemy system rządzący się swoistymi prawami. Dodatkowo ten system znajduje się w obszarze niczyim, nie jest zgodny z naukowym paradygmatem, nie jest religijny. Nie jest artystyczny, bo burzy mit artysty demiurga. Przynależy jednak sztuce, bo wchodzimy tam, poprze rozmieszczenia koloru i kształtu na płaszczyźnie obrazu. To najgłębsza sztuka, nieposiadająca medium, jest cała zanurzona w akcie twórczym. Mówi swoim własny autonomicznym językiem. Gra w abstrakcję odsłania fundamenty istnienia. Będę starał się tu publikować swoje spostrzeżenia, uwagi i przemyślenia.

Abstrakcja pozwala się komunikować.

Abstrakcja wydaje się czymś nie pojętym. Mówią, że jedynie 4% populacji potrafi ją rozumieć i zauważać. Od 30 lat rozmawiam tym językiem i jest dla mnie oczywiste, że to najbardziej uniwersalny i komunikatywny język z istniejących.

Uniwersalny, bo niemający ograniczeń: w wykształceniu, kulturze, z jakiej się wywodzimy, języku, jakim władamy, poglądów, jakie reprezentujemy. Abstrakcja wszystkie to powody do potyczki zostawia z boku i prowadzi swój zwycięski bezsłowny dialog.
To, co istotne ona nie jest dosłowna, jest docelowa. Nie skupia się na detalach, zmierza do celu. Nie można jej zatrzymać, bo nie można jej uchwycić.
Będę o niej tu opowiadać.